HCM, de stille moordenaar. Picture

English Dutch French Swedish Czech Portuguese

Door Francesca Doria, 2006.
(Herdrukt met toestemming.)

Dit is het verhaal van Francesca Doria, een Ragdoll fokker, die op een hele harde manier in aanraking is gekomen met HCM in haar cattery. Dit is geen wetenschappelijke studie, en er kunnen geen rechten aan worden ontleend. Maar het geeft wel een idee van de emoties waar een eigenaar doorheen gaat als zijn/haar katten door HCM getroffen worden.

Het echte verdriet begon na een paar jaar. Omdat HCM soms heel langzaam ontwikkeld, komt het niet altijd in dezelfde mate van ernst voor en zijn er verschillende tijdstippen waarop het zich ontwikkeld, dit is per individuele kat verschillend. We leerden dit pas later.

Op twee na zijn alle kittens van Purrdy weggegeven/verkocht als huiskat. Alle kittens van Piccolo Naviglio zijn als huisdier weggegaan. Oliver is gelukkig nooit voor de fok ingezet, ondanks onze plannen om hem met Osiris te verparen.

In mei 2005 werd ik opgebeld door een man die de eerste dochter van Osiris en Purrdy had gekocht, Slipperpaws Sara. We kregen te horen dat zij HCM had. Ze had een beroerte gekregen, en er was een afspraak gemaakt bij de cardioloog (die zijn praktijk in Trieste, Italië, had).

Na een vechtpartij met Piccolo, stortte Purrdy in: hij werd stijf, zijn achterpoten waren koud en hij liet zijn urine lopen. Zijn ogen waren zwart. Ik was in shock, masseerde hem, en na een poosje was hij weer in staat om op te staan. Ik belde hysterisch naar de cardioloog, en hij ontving mij twee dagen later.

De cardioloog was geschokt door wat hij vond. Purrdy zijn hart klonk perfect. Maar de scan onthulde een drama. Een extreem ernstig geval van HCM, het hart had geen arbeidsvermogen meer, en de bloedcirculatie was bijna helemaal verdwenen. Hij was stervende. De cardioloog kon niet geloven dat Purrdy 8 jaar was geworden, maar, zo zei hij, katten zijn sterker dan honden.

Hormonen spelen ook een rol in het beschermen van katten, net als bij mensen. Aan de andere kant is het beter om ze te laten steriliseren/castreren, om op die manier stress te vermijden.

De situatie was zo ernstig, dat we Purrdy alleen een "onderhouds behandeling" gaven, dat wil zeggen: Furosemide, Spironolactone en Fortekor (Benazepril). Ik gaf hem ook enkele natuurlijke geneesmiddelen om hem te helpen. Hij was heel stil, maar hij wilde nog leven, hij probeerde op mijn schoot te komen zitten maar kon dat niet omdat hij onmiddellijk begon te hoesten, omdat het hart te groot was en het borstbeen raakte.

Émile kreeg accuut nierfalen, Alison was ziek (pancreas kanker, maar dat wisten we pas een paar maanden later). Dus ik moest vanwege de oplopende kosten ophouden met scannen, daarnaast was er ook nog de noodzaak om Purrdy te laten hertesten, maar als eerste stap liet ik wel Rosi, Mini, Pici en Piccolo steraliseren. Op 3 November 2005, de overlijdensdatum van Merlin (hij overleed op 3 November 1997), werd Rosi ziek. Ze had moeite met ademhalen, ging de trap niet meer op, en met haar ogen vroeg ze mij om hulp.

Ik rende onmiddelijk weer naar de cardioloog. Ze had congestief hartfalen, op de leeftijd van 2 jaar. Ze had een paar maanden daarvoor een nest met kittens gehad, en had nooit tekenen van HCM getoond.

Ze werd op Atenolol, Furosemide en Spironolactone gezet. Ik probeerde haar te helpen met Meidoorn, Olijf, Spaanse Peper, Co-enzym Q10, Taurine en Rozemarijn thee. Ze leek op te knappen, en hervatte haar leven weer als normaal.

De dood van Purrdy

Op 2 Januari 2006 vond ik Purrdy: koud, de ogen zwart, zijn poten omhoog, liggend op zijn rug. Ik begon hem te masseren, en rende naar de dierenarts. Ongelofelijk, maar hij kwam weer terug bij kennis. De cardioloog zei dat hij last van ademstilstand had, dus werd er een hogere dosis Fortekor voorgeschreven.

Eind Januari, waren zijn achterpoten ineens verlamd. Ze werden heel snel koud. Hij was totaal in paniek: zijn ogen waren zwart, hij begon hard te schreeuwen, en hij probeerde te rennen maar hij kon het niet. Zijn stem werd snel luider en luider, en het werd een verschrikkelijk, onverdraaglijk geschreeuw dat al mijn buren konden horen, en die vroegen wat er in godsnaam aan de hand was! Ik belde de dierenarts, maar ik kon nauwelijks praten, en uiteindelijk zei hij dat hij onmiddellijk zou komen. Hij was echter ver weg van ons huis. Purrdy begon letterlijk te vliegen van de bank naar de tafel. Hij stootte zijn hoofd zo hard dat ik dacht dat hij in tweeën zou splijten. Hij brak zijn rib tegen de tafelpoot, en hij kauwde zijn tong kapot. Het leek alsof hij zelfmoord probeerde te plegen, om zo van de pijn af te komen.

Mijn zus ging de dierenarts ophalen, en de enige kat die in de kamer bleef, was Émile, kijkend naar Purrdy, omdat Émile altijd zo bijzonder om ging met katten die doodgingen. Osiris beukte zo hard tegen de deur dat het leek alsof ze hem wilde inslaan, terwijl ze schreeuwde naar haar vriend.

Van Purrdy was alleen een gebroken, bloedend lijfje over toen de dierenarts arriveerde. Hij leefde nog wel, en hij schreeuwde ook nog steeds. De dierenarts was zo onder de indruk dat hij nauwelijks adem kon halen. Ik denk dat als iemand mij op dat moment een mes in mijn rug had gestoken, ik het niet had gemerkt. Een injectie voor de euthanasie voor een dier van 30 kg werkte niet, omdat Purrdy's circulatie was geblokkeerd door een bloedprop in de aorta. Dus moest de dierenarts hem rechtstreeks in zijn hart injecteren. Purrdy hoestte, ik ondersteunde zijn hoofd, hij beet in mijn hand. Toen hij zich realiseerde wat hij had gedaan, likte hij me. We keken elkaar in de ogen, en toen stierf hij.

Een maand later, hoorde ik iemand op dezelfde manier schreeuwen. Ik rende alsof de duivel me op de hielen zat: het was Rosi. Rosi, mijn kleine beschermengel, mijn mooie elfje, lag daar op de vloer. Ik viel op mijn knieën neer, huilend, haar wanhopig vasthoudend, nee, nee, Rosi, nee! Maar haar ogen waren zwart, ze leefde nog wel, maar ze was verlamd. Een geblokkeerde ader in haar hersenen, veroorzaakt door een bloedprop, maakte een eind aan haar leven. Ze was nog geen twee en een half jaar oud.

Ik kon hun lijden niet tegenhouden. Ik moest de rest ook na laten kijken. Pimpa was HCM negatief (9,5 jaar oud). Pici was positief in een lichte vorm (drager), en Mini had HCM, maar op een manier waardoor zij er geen last van had. Oliver werd negatief getest op de leeftijd van 2,5 jaar, en stierf 1 jaar later aan HCM (hartaanval). In paniek, lichtte ik alle eigenaren van Mini's, Rosi's en Piccolo Naviglio's kittens in. De eigenaren van Purrdy's nakomelingen had ik al ingelicht. (Gelukkig heeft Pici nooit kittens gehad!) Uit de meest recente testresultaten blijkt dat zij hoge bloeddruk, vergrootte harten, etc, ontwikkelen.

Dus, ik kan zeggen dat:

  • 100% van Purrdy's (HCM) kittens met Slipperpaws Pimpa (HCM negatief, maar drager) stierven door of lijden aan HCM.
  • 50%-30% van de kittens van Purrdy met Osiris (HCM negatief, geen HCM drager) ontwikkelden HCM.
  • 100% van Rosi's (HCM), Mini's (HCM) en Piccolo Naviglio's kittens ontwikkelen HCM. We hebben twee dochters van Mini gehouden omdat we de cattery moesten sluiten.
  • Slipperpaws Saranka, dochter van Bluebelle en Jetsam, welke woont bij een vriend, is toegevoegd aan de lijst.

HCM is een stille moordenaar. Je weet niet dat je katten het hebben totdat ze hartfalen krijgen, een hartaanval hebben of trombose ontwikkelen. Een kat met HCM kan nog jaren leven, zelfs in een geval zoals dat van Purrdy, die het had sinds zijn eerste levensjaar, omdat ze het op de een of andere manier weten te compenseren. De enige aanwijzingen waren hoesten en de soms enige vermoeidheid. Katten die negatief zijn voor HCM kunnen wel drager zijn.

MAAR, scanning is iets waar je niet omheen kunt, omdat:

  • als je je kat laat scannen, en op de leeftijd van drie jaar is hij/zij negatief, dan kan hij/zij een drager zijn, maar de kansen zijn dat hij/zij geen HCM zal verspreiden;
  • als je je kat laat scannen, kun je hem/haar helpen, een betere kwaliteit van leven geven, en een langer leven geven.
Ik heb gemerkt dat natuurlijke remedie heel effectief kan zijn.

Ik hoop dat het bovenstaande kan helpen. Het is nooit te laat. En houdt dit in gedachten: fokkers hebben een morele en wettelijke verplichting. Als eigenaren vragen om een vergoeding, dan is de fokker verplicht die te betalen.

Mijn cattery is voornamelijk door deze catastrofe getroffen omdat ik jarenlang aan de fokker -die mij en mijn zus de "Ragdolls uit pure Engelse lijnen" had verkocht- heb gevraagd of er iets mis was met haar katten, en zij verzekerde mij keer op keer dat er niets aan de hand was. Toen ze het niet langer kon verbergen, ontweek ze mij.

Mijn katten hebben de rekening betaald, omdat ik haar vertrouwde. Ik had stom genoeg niet besloten om mijn katten te laten scannen, zelfs niet toen ik hoorde over HCM, eind jaren '90 (daarvoor dachten de dierenartsen dat het een algemene vorm van "hartfalen" was), en ik al drie katten aan "hartfalen" verloren had. Nu weet iedereen dit: geen enkele fokker kan zeggen "ik weet niets van HCM". HCM is een verschrikkelijke plaag in het Ragdoll ras, en mij was verzekerd dat de "oude traditionele lijnen" veilig waren.
Dit is absoluut niet het geval. Ze zijn als een tikkende tijdbom, die elk moment af kan gaan omdat ze te VEEL INGETEELD zijn. Als je verder in de stambomen duikt, kom je overal dezelfde gemeenschappelijke voorouders tegen, die allemaal naar HCM leiden.

De fokkers die zeggen dat er niets mis is met de familieleden van katten die in de HCM files staan, zijn niet eerlijk.
Een Engelse fokker zei mij ooit: "het is de wil van God die ons de katten in handen heeft gegeven". Als hij ons de katten in handen heeft gegeven, is het onze plicht om ze te helpen! Het is hetzelfde om een kat of een kind te hebben: het is een verantwoordelijkheid voor een leven dat we in onze handen houden.

Noot van Misha Peersmans: (Januari 2007) Er wordt nu HCM onderzoek gedaan in diverse landen, tot nu toe is er één DNA test beschikbaar, voor de MyBPC3 mutatie in Maine Coons. Onderzoek naar de mutatie(s) bij Ragdolls is nog in volle gang, en er wordt nu gesproken over het voorkomen van een (eventuele?) recessieve vorm van HCM bij Ragdolls. In de meeste andere rassen lijkt HCM dominant te zijn, voor zover we dat op dit moment weten.